قدرت و صلابت یه مرد

قدرت و صلابت یه مرد در پهن بودن شونه هاش نیست بلکه در این هست که چقدر میتونی به اون تکیه کنی و اون میتونه تو رو حمایت کنه / قدرت و صلابت یه مرد این نیست که چقدر بتونه صداش رو بلند کنه بلکه در اینه که چه جملات ملایمی رو میتونه تو گوشات زمزمه کنه / قدرت و صلابت یه مرد به این نیست که چند تا رفیق داره بلکه در این هست که چقدر با فرزندان خودش رفیق هست / ...

فقر...

فقر همه جا سر ميكشد. ... فقر ، گرسنگي نيست. ... فقر ، عرياني هم نيست. ... فقر ، گاهي زير شمش هاي طلا خود را پنهان ميكند فقر ، چيزي را " نداشتن " است ، ولي ، آن چيز پول نيست. ... طلا و غذا نيست. ... فقر ، ذهن ها را مبتلا ميكند. ... فقر ، بشكه هاي نفت را در عربستان ، تا ته سر ميكشد. ... فقر ، همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند. ... فقر ، تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند. ... فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است كه روي آن يادگاري نوشته اند. ... فقر ، پوست موزي است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود. ... فقر ، همه جا سر ميكشد. ... فقر ، شب را " بي غذا " سر كردن نيست. . فقر ، روز را " بي انديشه" سر كردن است 

قصه ی پری...

 45سال داشت و سال ها بود که توي بايگاني شرکت برادرم کار مي کرد. کارش اين بود که نامه هاي رسيده را دسته بندي و بايگاني مي کرد. ظاهرش خيلي بد نبود، معمولي بود. صورتش پف داشت و چشم هايش کمي ريز بود. قد و پاهاي کوتاهي داشت. گرد و چاق بود. اغلب کفش ورزشي مي پوشيد و اين کفش ها اثر زنانگي اش را کمتر مي کرد. يکي دو بار از پچ پچ و خنده منشي شرکت برادرم فهميدم عاشق شده و با يکي سر و سري پيدا کرده اما يک هفته نگذشته بود که با چشم هاي گريان ديدمش که پنهاني آب دماغش را با دستمال کاغذي پاک مي کرد. اين اتفاق بي اغراق دو سه بار تکرار شده بود اما اين آخري ها اتفاق عجيب غريبي افتاد. صبح ها آقايي پري را مي رساند سر کار که زيباترين دخترها هم دهان شان از تعجب باز مانده بود. فکر کنم اصلاً پري او را به عمد آورد و به همه معرفي کرد تا سال ها ناکامي و خواستگار هاي درب و داغونش را جبران کند. آن روزها احساس مي کردم پري روي زمين راه نمي رود. . . با اينکه بايگاني کار زيادي نداشت اما پري دائم از پشت ميزش اين طرف و آن طرف مي رفت، سر ميز دوستانش مي ايستاد و اغلب اين جمله را مي شنيدم؛ «وا قربونت برم، قابل نداشت»، يا «نه نگو توروخدا، اصلاً. » چنان شاد و شنگول بود که يا همه را به حسادت وامي داشت يا اثر نيروبخشي روي ديگران مي گذاشت. اين روزها اندک دستي هم به صورتش مي برد و سايه ملايم آبي روي پلک هايش مي زد که او را بيشتر شبيه دخترهاي افغان مي کرد. ساعت ها براي ما زود مي گذشت و براي پري دير چون دائم به ساعت روي مچش که در چاقي دستش فرو رفته بود نگاه مي کرد و انتظار مي کشيد. سر ساعت دو که مي شد آقا بهروز مي آمد توي شرکت و با حجب و حيا سراغ پري را مي گرفت. همه انگار در اين شادي رابطه با آنها شريکند. منشي شرکت مي گفت؛ «بفرمايين. بنشينين. پري الان مياد، اتاق آقاي رئيسه. » و آقا بهروز که قد بلندي داشت با پاهاي کشيده و موهايي بين بور و خرمايي روي صندلي مي نشست و به کسي نگاه نمي کرد. چشم مي دوخت به زمين تا پري بيايد. وقتي پري از اتاق رئيس مي آمد بيرون انگار که شوهرش منتظرش است با صميميتي وصف ناپذير مي گفت؛ «خوبي الان ميام. » مي رفت و کيفش را برمي داشت و با آقا بهروز از در مي زدند بيرون. اين حال و هواي عاشقانه تا مدت ها ادامه داشت تا اينکه بالاخره حرف ازدواج و عروسي و قول و قرارهاي بعدي به ميان مي آمد. قرار شد در يک شب دل انگيز تابستاني عروسي در باغي بزرگ گرفته شود. همه بچه هاي شرکت دعوت شدند، حتي رئيس که مطمئن بوديم به دلايل مذهبي در اين گونه مراسم هرگز شرکت نمي کند. بعد از آن بود که حال و هواي عاشقانه پري جايش را به اضطراب قبل از ازدواج داد. پري دائم با دخترهاي شرکت حرف مي زد و نگران بود عروسي خوب برگزار نشود، غذا خوب نباشد، ميهمان ها از قلم بيفتند و هزار تا چيز ديگر که دخترهاي دم بخت تجربه کرده اند. حالا شرکت مهندسي آب و خاک برادرم شده بود يک خانواده شاد ولي مضطرب. همه منتظر بودند تا پري را به خانه بخت بفرستند تا اين اطمينان را پيدا کنند که اگر پري با اين بر و رو مي تواند شوهري به اين «شاخي» پيدا کند، پس جاي اميدواري براي بقيه بسيار بيشتر است. آقا بهروز هم طبق روال سابق صبح ها پري را مي آورد مي رساند و عصرها او را مي برد ولي ديالوگ ها کمي عوض شده بود و هر کس آقا بهروز را مي ديد بالاخره تکه يي بهش مي انداخت؛ درباره داماد بودنش و از اين حرف هاي بي نمک که به تازه دامادها مي زنند. بالاخره مراسم ازدواج نزديک شد و قرار شد در آخرين جمعه مرداد 78 آنها در باغي اطراف کرج عروسي کنند اما سه روز مانده به ازدواج بهروز غيبش زد و تمام پس انداز سال ها کار او را با خودش برد. قرار بود پول هايشان را روي هم بگذارند و يک خانه نقلي بخرند که نشد و بهروز با ايران اير به ترکيه و از آنجا به استراليا رفت و همه ما را بهت زده کرد. روز شنبه نمي دانستيم چطور سر کار برويم و چه جوري توي چشم هاي پري نگاه کنيم. حتي مي ترسيديم بهش زنگ بزنيم. آقاي رئيس به منشي گفت؛ «قطعاً پري مدتي نمياد، کسي رو جاش بذارين تا حالش بهتر بشه. » اما پري صبح از همه زودتر آمد؛ با جعبه يي شيريني. ته چشم هايش پر از اشک بود. شيريني را به همه حتي به آقاي رئيس تعارف کرد. منشي که از همه کم حوصله تر و فضول تر بود در ميان بهت و ناباوري همه ما گفت؛ «مگه برگشته؟» پري گفت؛ «نه سرم کلاه گذاشت ولي مهم نيست. اين چند ماه بهترين روزهاي زندگيم بود. » قطره اشک کوچکي از گوشه چشم هايش پايين ريخت. ما فهميديم راست مي گويد. مهم نيست که سر همه ما کلاه رفته بود، مهم اين بود که ما ماه ها روي ابرها بوديم و با حال و هواي پري حال مي کرديم

پروژه

یه استاد داشتیم برای پروژه ، حالا چی؟؟ نقشه کشی فرش! این پروژرو میدادیم فارغ التحصیل بودیم. بعد کلاس هم خوب قاطی بود.من میدیدم بعضی از بچه ها سر این کلاس یهو با حجاب میشنا هی تعجب میکردم ! بعد وسط ترم استاد اومد گفت شما حجابت خوب نیست! مفنعهتو درست کن!جدی نگرفتم حرفشو…بعد نمره های کلاسیم همه بالای 17 بود پروژه آخرم هم  خوب بود استاد هم راضی بود.روزی که رفتم نمره امو بگیرم دیدم داده 16.75 ! رفتم پیشش گفتم استاد من که کارم خوب بود این چه نمره ای هست آخه؟؟ برگشت گفت شما 2 نمره حجاب نداشتی ! صفر گرفتی !!!

آرام بخواب مثل یک کودک

وقتی چشمانت بسته است هیچکس دروغ هایت را نمیبیند ، پس آرام بخواب مثله یک کودک که آن لحظه مثله فرشته هایی ...

رگ غیرت

 رگ غیرتم باد نمی کند، تعصب بیهوده است وقتی دستت دسته غریبه ای را می طلبد ... 

اینگونه زندگی كنیم:

اینگونه زندگی كنیم:

شاد امّا دلسوز،

ساده امّا زیبا،

مصمم امّا بی خیال،

متواضع امّا سربلند،

مهربان امّا جدّی،

سبز امّا بی ریا،

عاشق امّا عاقل...

....اين هم گذشت

اين هم گذشت.

خداوند عجب موجوداتی خلق كرده !

ديگه ناراحت نيستم. دلگير هم نيستم!

همه چی تمام شد. ديگه احساس بدی ندارم چون معتقدم در شرايط بد بايد خودم را تطبيق بدم . نميشه از بقيه انتظار داشت خودشون را برای رضايت آدم تغيير بدهند.

برای كسی داشتم خودمو هلاک میکردم كه اصلا نفهميد وجود دارم. بعد از اون با خودم قول دادم برای كسی تب كنم كه برام بميره.

حالا هيچ اتفاقی نيفتاده، زيادی تحويل گرفته بودم حالا اندازه را رعايت ميكنم. ديگه مشكلی وجود نداره.

كودك بودن چقدر خوب است، نمی دانم ؟

كودك بودن چقدر خوب است، نمی دانم ؟

امّا می دانم كودكانه رفتار كردن چقدر احمقانه است... نیك می دانم از روی احساس عمل كردن همیشه اشتباه است و ملال خاطرآور...

امّا نمی دانم چرا با دانستن باز هم اصرار به كار غلط می ورزم !؟؟

باید از روی قلب عمل كرد، و با عقل فكر..

اشتباه

کاش میشد که برگردم
به اون روزا باز دوباره

تو یه اشتباه
بیشتر نبودی

مثل یه حادثه
مثل یه اتفاق
تو زندگی........