وقتی...

وقتی زیاد فال حافظ میگیرم

وقتی میرم سراغ این طالع بینیای روزانه

وقتی زیادی میخندم

وقتی زیاد پست میذارم...
نگرانم باشین.....

اینا معنیشون اینه که حالم خوب نیست....

I hate goodbyes...

از خداحافظی متنفرم......

 ولی بعضی وقتا مجبورم.....

 دلم برات تنگ میشه...خیلی زیاد......

 مواظب خودت باش.....

Pencil: I'm sorry....
Eraser: For what? You didn't do anything wrong.

Pencil: I'm sorry because you get hurt because of me. Whenever I made a mistake, you're always there to erase it. But as you make my mistakes vanish, you lose a part of yourself. You get smaller and smaller each time.

Eraser: That's true. But I don't really mind. You see, I was made to do this. I was made to help you whenever you do something wrong. Even though one day, I know I'll be gone and you'll replace me with a new one, I'm actually happy with my job. So please, stop worrying. I hate seeing you sad. :)


I found this conversation between the pencil and the eraser very inspirational. Parents and teachers are like the eraser whereas their children and students are the pencil. They're always there for their children and students, cleaning up their mistakes. Sometimes along the way... they get hurt, and become smaller (older, and eventually pass on). Though their children and students will eventually find someone and something new (spouse, another teacher or a job), but parents and teachers are still happy with what they do for their children and students, and will always hate seeing their precious ones worrying, or sad.

This is for all parents and teachers out there...

کوالا و درختش....

نامردی....

نشسته ام….
کجا؟
کنار همان چاهی که تو برایم کندی….
عمق نامردی ات را اندازه می گیرم

ای کاش

ای کاش آدمی وطنش را 
مثل بنفشه ها 
یک روز می توانست 
همراه خويشتن ببرد هر کجا که خواست

شفیعی کدکنی

این منم بعد از انجامه پروژه...!!

دست تو...

دخترک بیزار بود.....

در یک چهارراه ، که آدرسش اهمیتی ندارد
یک دختر ، که اسمش را کاری نداریم
به چراغ قرمز عابر پیاده رسید
و ایستاد
و منتظر ماند
و نرفت
مردانی ، که به سطح فرهنگشان کاری نداریم
از کنار دختر ، که لباسش در قصه ما نقشی ندارد
به خیابانی ، که تعداد ماشین هایش را بیخیال می شویم
وارد می شدند
چراغ قرمز و ترافیک بود
و کسی نمی ایستاد
یک انگشت توهین آمیز
چند آرنج خشن
چند صد کلمه‌ی تحقیر کننده
با پیکر دختر برخورد کرد
از کشوری که اسمش را نمی بریم
از مردمی ، که نامهایشان را فراموش می کنیم
از آیینی که نقشش را در این حادثه انکار می کنیم
دخترک بیزار بود ...

مترسک...

ای مترسک
آنقدر دستهایت را باز نــــــــــــکــــــــــن
کسی تو را در آغوش نمیگیرد،
ایــســتــادگــی هــمــیــشــه تــنــهــایــی مــیــاورد.